Musk wierzy, że wygoda rodzi przeciętność.
W każdej firmie którą prowadzi, tworzy coś co nazywa „hardcore culture”. Pracownicy pracują długie godziny, dotrzymują niemożliwych terminów, wykraczają poza to, co uważali za możliwe.
Wielu pracowników się szybko wypala. „Hardcore culture” to bardzo wysokie standardy, niemożliwe dla większości zwykłych ludzi do spełnienia, szybka iteracja i ciągłe testowanie, brak tolerancji dla powolnego podejmowania decyzji i bezpośrednia informacja zwrotna, nawet jeśli rani uczucia. A wszystko to spina, spaja, uzasadnia wspólna misja, większa niż jakakolwiek, kiedykolwiek i gdziekolwiek dotąd… bo wyniki mówią same za siebie SpaceX osiągnęło w 15, to co NASA w 50 lat.
Tak wiele mówi się o zmianie kulturowej i tym samym zmianie przywództwa… work life balance, uważność
i troska, zrozumienie dla różnic… to tylko niektóre z elementów dziś tak mocno promowanych w ramach nowego stylu zarządzania, a kontrola, nakaz, dominacja, rywalizacja, praca po godzinach czy dopasowywanie się to te elementy zdecydowanie odrzucane świadomie przez nowy ład, który w wielu swoich publikacjach, książkach, opracowaniach czy raportach globalnych podnosi choćby dr King.
Zastanawiam się, więc czy hardcorowa kultura Muska jest niezbędna do osiągania przełomowych innowacji?
A może naciskaj wystarczająco mocno, by osiągnąć przełom, ale nie tak mocno by zniszczyć ludzi poprzez proces?
Czy pogodzić te skrajne strony podejścia do zarządzania może tylko to, że ważne jest by mieć strategię.
W końcu istnieje różnica między głupim ryzykiem a ryzykiem skalkulowanym i opartym na analizie fundamentalnej.
Podzielam opinię, że wygoda rodzi przeciętność i podoba mi się kalkulowanie ryzyka w celu osiągania zamierzonego celu. To jest strategia absolutna!
Polecam i ten post, który traktuje o strefie komfortu: https://skorwider.pl/nieznosna-nieruchomosc-horyzontu/
Polecam stronę dr King, na dobry początek https://michellepking.com/ czy podcast https://thefixpodcast.org/
