Jakiś czas temu, koleżanka rzuciła temat niewidzialnych kobiet. Była dość rozemocjonowana, by nie powiedzieć wzburzona odkryciem, że świat projektują mężczyźni.
Szybko zaczęłam szukać w swoje głowie przykładów potwierdzających czy zaprzeczających tej dość utopijnej wizji – jeśli prawdziwej, że świat projektują głównie mężczyźni.
Poza pojedynczymi myślami w ciągu „użytkowania” życia, że coś jest niedostosowane dla nas, kobiet, głównie miałam myśl „Eee… przesadzasz, to że na całym świecie w miejscach publicznych, czy restauracjach, bibliotekach, teatrach, centrach handlowych… najpierw są toalety męskie a potem damskie to przecież żaden znak, żaden dowód na…”
Wtedy, natychmiast kupiłam „Niewidzialne kobiety” (Caroline Criado Perez) i zatraciłam się w lekturze. Im dalej w las, tym było mi trudniej, to był prawdziwy stres i niedowierzanie, czytałam ją na kilka razy, myśląc, to prawda i to też… i to, i to…
Wróciłam do niej kilka dni temu i niezmiennie robi na mnie wrażenie, przytłacza i smuci. A skoro wywołuje emocje, to warto się tym podzielić…
Kiedy czytałam tę książkę okazało się, że kultura i wychowanie „Panie przodem” ma się nijak do tego, że w większości przypadków zawsze damskich i męskich toalet jest tyle samo, pomimo, że wiemy to i bez badań ale i badania na to także są, kobiety mają inny proces i potrzebują więcej czasu na załatwienie potrzeb – dlatego zawsze są kolejki do damskiej nigdy męskiej toalety.
Od lat prowadzę obserwacje kolejności toalet w miejscach publicznych, która najpierw męska czy damska… robię zakłady sama z sobą, jak będzie tu i tym razem… To już takie moje zboczenie. Im bardziej światłe, nowoczesne miejsce tym większa nadzieja, na zmianę… rzeczywiście odnotowuję tę zmianę, ale czasem. Nadal rządzi schemat.
Ale uwierzcie mi, toalety to tylko preludium…
Gwoli ścisłości, żeby Wasze rozumienie tego co poniżej było odpowiednie, musicie wiedzieć, że kobiet na świecie jest 49,7% - jak zauważyli mężczyźni kobiety są w mniejszości (zapamiętajcie to, bo to wiele tłumaczy)
Czy kiedykolwiek wkładając okulary VR, czułaś dyskomfort i zamiast skupiać się na zabawie i przyjemności, obie ręce miałaś zajęte tym, by je mieć na czole i utrzymać? Czy kiedykolwiek będąc mężczyznom ten temat Cię choć na sekundę zajął? Nie sadzę…
Badania pokazują, że kobiety wykazują mniejsze zainteresowanie tym rozwiązaniem, generalnie na świecie 🙂
Zbyt duże smartfony jak na kobiecą dłoń jakby nie wymaga tu podkreślenia… W Chinach zauważono ten problem i zarówno kobiety jak i mężczyźni o mniejszych dłoniach mogą zakupić sześciokątny telefon, wygodniejszy. Tu warto jednak nadmienić, ze ma mniejszą moc obliczeniową i automatycznie retuszuje zdjęcia.
Wiecie, że większość posiadaczy iPhone na świecie to kobiety? Nawet oni nie podjęli tematu stworzenia ergonomicznego rozwiązania dla tak dużej grupy docelowej swoich produktów.
Rachel Tatman, językoznawczyni z Uniwersytetu Waszyngtońskiego, odkryła, że jest 70% mniej szans na prawidłowe zrozumienie mowy kobiety w narzędziach do rozpoznawania mowy, niż męskiego głosu - zgadnijcie dlaczego? Tak, bo modele są ćwiczone na męskich głosach.
Spacerując regularnie z mężem, pomimo robienia tych samych tras spacerowych, w tym samym tempie i długości, wracając do domu mamy inne zużycie kalorii, inne parametry ilości kroków i kilometrów jakie pokonaliśmy. Tak, oprogramowanie monitorujące zdrowie, jak monitory snu czy opaski fitness, tworzone są na podstawie danych męskich, dlatego dają niedokładne wyniki dla kobiet.
Gorzej, dane medyczne i badania kliniczne często nie uwzględniają kobiet, co prowadzi do stosowania terapii dopasowanych do mężczyzn, powodując większą częstość skutków ubocznych lub mniejszą skuteczność.
Zastanawialiście się kiedyś na ile samochody, którymi jeździmy są projektowanie dla kobiet? Zagłówek, fotel, testy zgnieceń … kobiety są mniejsze a standard manekinów do testów zderzeniowych mają średni wzrost 1,77 m, waga 76 kg, co powoduje, że systemy bezpieczeństwa (poduszki powietrzne, pasy) są mniej skuteczne dla kobiet. Kobiety mają większą szansę doznać obrażeń przy wypadkach, a badania pokazują, że znacznie częściej w wypadkach samochodowych kobiety doznają poważniejszych obrażeń niż mężczyźni.
Ile razy w przestrzeni biurowej, toczyłaś rozmowy o tym, jak jest zimno w biurze, jak nisko ustawiona jest temperatura, na co rzadko lub nigdy odzywali się mężczyźni, a zawsze zgadzały się z Tobą kobiety? Otóż, ustawienia klimatyzacji i ogrzewania w biurach projektowane są pod temperaturę dla mężczyzn, pozostawiając kobiety w dyskomforcie termicznym.
Polityki publiczne i analizy ekonomiczne pomijają nieodpłatną pracę domową wykonywaną głównie przez kobiety, co obniża widoczność ich wkładu do gospodarki.
Nie uwzględnianie kobiet w procesach odbudowy po katastrofach, to powtarzający się problem, który prowadzi do rozwiązań nieadresujących rzeczywistych potrzeb większości mieszkańców. Brak zaangażowania kobiet po trzęsieniu ziemi w Gudżaracie (Indie, 2001), Tsunami w Sri Lance (2004), Miami, USA – Huragan Andrew (1992) i Katrina (2007, Nowy Orlean). Domy powstały bez kuchni, brakowało konsultacji z faktycznymi użytkownikami przestrzeni. W obozach dla uchodźców organizacje humanitarne rozdawały żywność bez uwzględnienia potrzeby gotowania – nie dostarczano odpowiednich narzędzi do kuchni. Widzimy pewną tendencję do umniejszania znaczenia kobiecych głosów pod pozorem „ekonomiczności” czy „pilnej potrzeby odbudowy”, co w perspektywie okazuje się nieefektywne – wykluczone kobiety zostają użytkowniczkami nieprzystosowanych przestrzeni.
Ciekawe co wydarzy się, w tej kwestii, za chwilę w Ukrainie?!
BCG opublikowało badania, z których wynikało, że kobiety, właścicielki firm, czy też start up’erki dostają średnio mniej niż połowę wsparcia inwestycyjnego niż mężczyźni. Pomimo tego, generują dwukrotnie większe dochody. Także w dłuższej perspektywie, 5 letniej wytwarzamy ok 10% wyższy dochód.
Myślę, że zmiana w tym obszarze nie zachodzi tak szybko jak postęp... szkoda!
Nie wiem jak u Was, ale mi znów przy tej książce i temacie podniosło się ciśnienie!
Jak masz za niskie ciśnienie, to polecam pozycję „Niewidzialne kobiety”, Caroline Criado Perez
